اگه قرار باشه هیچوقت ( یا تقریبا هیچوقت) سخت نگیرین، تقریبا همیشه سازگار باشین یا نظر دیگران رو تو اولویت قرار بدین، کم کم نظرتون برای کسی مهم نخواهد بود! یعنی روزی فرا میرسه که دیگه نظرتونو نمیپرسن! چون شما معمولا در جواب سوالهاشون میگین: فرقی نداره، مهم نیست و امثالهم! 

- غذا شور شده یه چیز دیگه درست کنم برات؟ - نه؛ همینو میخورم؛ مهم نیست!

- کجا بریم بنظرت؟ سینما یا مهمونی؟ - هرچی خودت دوست داری؛ واسه من فرقی نداره...

- کدومو تو میخوری کدومو من؟ شکلاتی یا وانیلی؟ -تو هرکدومو میخوای بردار ؛ من هر دوتاشو دوست دارم!

+ جدا از درستی و غلطی این رفتار، انتخاب با خودمونه که میخوایم اینجوری بشه یا نه و بستگی به خودمون داره که به این عکس العملها اهمیت بدیم یا نه... ناراحت بشیم یا نه! ولی از واقعیت نمیشه فرار کرد... ما آدمها همه مون درصدی بی جنبگی تو وجودمون داریم و طبیعتا همه مون دچار این رفتارها میشیم... یکی کمتر، یکی بیشتر!

 

+ یه بنده خدایی تعریف میکرد که عروسش وقتی تازه وارد خانواده شون شد، از دخترش آمار خصوصیات رفتاری تک تک افراد فامیلو گرفت!

میگه دخترش مثلا گفت: فلانی یه کم تیکه بندازه، اون یکی خیلی رکه! یهو ممکنه وسط جمع ضایعت کنه! اون یکی زودرنجه؛ زود بهش برمیخوره؛ یهو قاطی میکنه عصبانی میشه! باید حواست باشه حدتو نگه داری باهاش... به من که رسید گفت: اون م که کلا سرش تو لاک خودشه، کاری به کسی نداره!

 

احتمالا بین این خاطره و موضوع بحث یه ربطی وجود داشت!

..

.

احتمالا!